Ikea Leiderdorp 2014

Mijn eerste reactie op het nieuws, aantal jaren geleden, dat Ikea in Leiderdorp zou komen sloeg in als een bom. Gaaf! Voortaan per fiets even snel theelichtjes halen, servetten, soepkommen of weet ik wat etc…. Voortaan ook makkelijk uitleggen waar ik woon, vlak bij Ikea! Mijn dochter zelf even die Billie of Pax laten bekijken per fiets na school, of die heerlijke gehaktballetjes of mootje zalm eten als we geen zin hebben om te koken. Of met m’n cliënten van de thuiszorg ( Pro-Cura) er een uitje van maken. Ik werd blij van die gedachte en heb dat nog!

Prachtig bedrijf, Ikea. Veel uit Zweden is vaak goed. Volvo, Wäsa, Scania, Ericsson en natuurlijk Ikea. Ikea is groot, met twaalf vestigingen in Nederland, 139.000 medewerkers in 44 landen en een omzet van 27 miljard euro (!!) In 1943 opgericht door de toen nog maar 17 jarige Ingvar Kamprad, The Godfather.

De visie van Ikea luidt; “Een beter dagelijks leven creëren voor zo veel mogelijk mensen”.

Het financiële hoofdprincipe van IKEA is te groeien op basis van hun eigen middelen. Met andere woorden, ze verdienen het geld voor ze het uitgeven. Op die manier kan men langetermijninvesteringen doen met het oog op de toekomst.

Daarbij is Ikea ook nog eens heel duurzaam. Kortom een prachtige multinational met uniek concept en van harte welkom in Leiderdorp wat mij betreft.

Er is echter iets dat mij niet loslaat en wat ik kennelijk niet iedereen kan laten inzien en dat is de grote toestroom van bezoekers die dit alles met zich meebrengt. Het aantal vervoersbewegingen ken ik natuurlijk nog niet, maar zal absoluut gaan toenemen. Niet alleen op de schitterend aangepaste rijksweg A4 met z’n tunnelbuis, waardoor de kwaliteit van wonen in ons fijne Leiderdorp toenam, maar vooral ook vanuit de Bollenstreek. Deze stroom zal niet over de A4 en A44 komen is mijn idee, maar via de N-wegen dwars door Leiden en Leiderdorp. Ik ben gewoon bang voor verkeersinfarcten, zoals we nu zien bij Delft in de weekenden, met alle gevolgen van dien (denk aan hulpdiensten die bij calamiteiten de locatie niet snel kunnen bereiken) Ik kan het mishebben, ik gebruik alleen maar m’n gezond boeren verstand.

Hoe zit het straks, zéker als Ikea gaat uitbreiden, met de bereikbaarheid van onze regio, ons Leiderdorp? Want dat Ikea niet gaat uitbreiden is zeer onwaarschijnlijk…. werd ons door Ikea woordvoerder Egbert Dijkstra verteld bij de bijeenkomst deze week in het gemeentehuis.

Ikea blijft niet bij dit plan. We kunnen niet in de toekomst kijken, nee dat klopt. We kunnen echter wel terugkijken in de geschiedenis en dan zie je dat er niet één vestiging “klein is gebleven als bij het originele plan”, trek die lijn dan door naar 2025…. Dát heet toekomstvisie. Ikea is namelijk een bedrijf dat constant vernieuwd en dus “in beweging is”, aldus Dijkstra.

Ik ben blij met Ikea. Het is economisch zeer belangrijk voor Leiderdorp en de hele regio. Werkgelegenheid, toestroom bij de buren van Wooon en daarna met het gezin een pannenkoek eten in de prachtige nieuwe pannenkoekboerderij in de Bospoort.

Maar …. alstublieft beste wethouders, burgemeester, Ikea en alle andere beslissingsbevoegden, kijk niet alleen naar bovenstaande laatste alinea, laat de regio en ons dorp niet verstoppen door zo’n eindeloze rij ronkende auto’s. Denk aan een goede degelijke aangepaste (richting Bollenstreek v.v.) infrastructuur. Denk aan het milieu en onze gezondheid!

Denk goed na over uw en onze toekomst, de toekomst van Leiderdorp. Laat uw burgers niet (bijna letterlijk) stikken!!

20140130-171806.jpg

Advertenties

Hardlopen, hoe het begon

Ik neem je mee terug in de tijd, zo ongeveer 2003/2004.

Na een vreselijk hectische tijd zocht ik rust. We waren nog maar kort geleden de trotse ouders geworden van twee lieve kinderen, we kregen een nieuw huis, we waren pas getrouwd, ik had een vrij heftige baan waarvoor ik veel van huis was en tot overmaat van ramp werd mijn vrouw getroffen door KANKER. Bam, ruis, chaos. Godverdomme!

Rust in ons leven en ook een gezondere levensstijl was nu noodzakelijk wilden we dit in goede banen kunnen leiden. Ik sportte altijd al, ik deed aan fitness en ik fietste veel, maar dat gaf nooit de echte voldoening waarover ik weleens in bladen las. Ik was met regelmaat wat somber. Het roer moest om, dat was me duidelijk. Maar hoe….

Toen wist ik het. Mijn vrouw was inmiddels aan de beterende hand en niet meer in levensgevaar. Ik kreeg wat ruimte…

Ik ging solliciteren bij een werkgever waarbij ik alles zou vinden wat me mooi en goed leek. Ik zou hier een bijdrage kunnen leveren aan een betere maatschappij, ik wilde de wereld een stukje beter maken en hier kon dat! Hier kon ik mijn kwaliteiten volledig inzetten. Voorwaarde was wel dat ik beter in mijn vel zou zitten en vooral fit was voor de selectieprocedure…. en hier begon het. Ik ging hardlopen.

Ik haatte het!

Al snel, sneller dan ik dacht, ging het beter. Veel beter… en sneller en verder. En het had duidelijk effect, want ik werd aangenomen! Ik doorstond alle testen. Ik mocht op kosten van de baas echte loopschoenen aan laten meten. Hier heb ik vervolgens mijn eerste wedstrijden mee gelopen. Mijn trainingen gedaan en door IBT docenten afgebeuld. Het waren die Saucony’s ook waarmee ik mijn eerste halve marathon liep. Ik heb ze nog. Ik ruik er soms aan en dan denk ik terug aan hoe het begon. Raar? Ja klopt, nou en!

Inmiddels zijn er vele schoenen versleten. Loop ik het liefste op Nikes. Ik was verslaafd geraakt. Verslaafd aan de endorfine, het gelukshormoon. Ik viel af, kwam strakker in mijn vel te zitten en voelde me zelfverzekerder. Ik was nooit meer ziek. Ik had de beschikking over een lijf in berenconditie! Ook was ik niet zo vaak meer somber. Ik kon de strijd beter aan! Herstelde makkelijk van de wisseldiensten. Ik voelde me zo verschrikkelijk goed. Eindelijk had ik huilend die “runners high” ervaren, waarover ze het hadden in de boekjes en bladen, tijdens een van mijn lopen door de mistige polder. Helemaal alleen op de wereld, maar god zo intens gelukkig!

Nooit houd ik mijn tijd bij. Nooit mijn hartslag. Snelheid, afstand, schema’s? Ik niet. Ik zeg niet nooit. Maar dat vrije gevoel van lopen, kijken hoe ver ik kom. Puur op gevoel en intuïtie. Regen of droog, warm of koud, nacht ochtend middag avond, wind of niet…. Verdwalen in mijn eigen omgeving vind ik het fijnste wat er is. Mijn telefoon gaat mee, mijn id pas en donorcodicil. Een bidon en weg ben ik… Ik zie wel…

Laat me maar verdwalen soms… totdat ik het niet leuk meer vind.

Ik kom altijd weer terug

20130605-011756.jpg