Het begon zo lekker

2014 begon heel prettig. We konden rampjaar 2013 afsluiten. Een jaar waarin ik op een bizarre wijze kennis heb gemaakt met hoe “een systeem” zich ontzettend tegen je kan keren.
Tegelijkertijd wil ik ook vermelden dat ik in de tweede helft van 2013 in dienst ben getreden bij Pro-Cura thuiszorg en dat ik daar helemaal op m’n plek ben.

Kerst 2013 hebben we gevierd met familie. Oud en nieuw werd rustig thuis gevierd met lieve mensen om ons heen. En op 1 januari sprong ik de Noordzee in en waste ik symbolisch de rottigheid van me af en liet het achter in zee.

In januari begon ik sportief, ik voelde me heel goed. Positief, sterk. Ik liep een tien kilometer cross, een halve marathon (Egmond) en trainde actief. Ik schreef me in voor Schoorl, CPC en Leiden. De zomervakantie werd geboekt en de kinderen doen het goed op school.

Totdat ik op een zaterdagmiddag boodschappen deed met m’n dochter en ik me opgejaagd voelde. Ik was benauwd en had een rood gelaat. Het voelde alsof ik goed en veel gegeten had, veel te veel. ’s Avonds at ik nog wat en besloot naar de eerste hulp te gaan. Daar wisten ze niet precies wat er gaande was, echter wel dat er wat mis was met mij. M’n hartritme kwam in rust soms tot 180. Ik moest blijven. Ik ben daarvan geschrokken. Ik had nog nooit in het ziekenhuis gelegen. Die nacht sliep ik redelijk. De medicatie die m’n hart rustiger moest laten kloppen werkte echter niet, er zou een cardioversie plaatsvinden (schok met strijkijzer onder narcose) en dat hielp. Twee uur later stond ik buiten. Als advies kreeg ik mee even geen koffie te drinken, stress te vermijden en niet hard te lopen, precies dat waar ik zo van kon genieten. (Dit jaar precies 10 jaar hardlopen!)

Ik ben direct gestopt met koffie drinken en heb daar totaal geen last van gek genoeg. Het hardlopen mis ik enorm, maar ik durf het niet, bang dat “er wat gebeurt”. Het vertrouwen in m’n lijf ben ik even kwijt.

Vanmorgen deed ik in het ziekenhuis de fietstest/inspanningstest en die ging heel goed. M’n bloeddruk steeg normaal, evenals m’n hartritme en na afloop herstelde dit ook weer normaal. Weerstand 230 watt is de grens die normaal is, ik trapte 250 watt weg. Dus tevreden.

A.s zondag ben ik als vrijwilliger actief bij de 20 van Alphen ipv dat ik zelf loop en datzelfde geldt voor Leiden. Ik zal heel rustig weer moeten beginnen met zelf hardlopen en tot die tijd (na de zomer) zal ik fietstochten maken, wandelen met m’n cliënt en af en toe de sportschool bezoeken.

Het is een kleine hapering in dat wat juist zo lekker begon. Het is balen, maar ik kan er even niets aan doen. Eind maart bezoek ik m’n arts en dan hoor ik meer.

20140227-164452.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s