Een ethisch dilemma

Mijn werk bestaat uit verzorgen. Verzorgen in de meest brede zin van het woord. Soms bestaat het verzorgen uit wassen op bed, hulp bij douchen, een maaltijd bereiden of de medicatie aanreiken en meestal wordt er veel besproken. De meeste mensen waar ik kom wonen alleen en vinden mijn bliksembezoek prettig.

Halverwege de zomer kregen we een nieuwe cliënt, een in Leiderdorp bekende heer. Woonde in een prachtig nieuw appartement. Het stond te koop, want hij was ziek. Heel erg ziek, hij had te horen gekregen dat hij niet meer beter zou worden.

Onze eerste kennismaking weet ik nog goed. “Kom binnen, ga lekker zitten, koffie?” We gingen eerst op ons gemak zitten en ik werd meer dan hartelijk ontvangen. Hij vertelde over zijn appartement en waarom er bijna geen zitplaatsen waren… dezelfde reden als waarom zijn huis te koop stond. Hij wilde zijn familie er niet mee opzadelen. Juist dít typeerde deze heer, hij wilde niemand lastigvallen en hield graag de regie in eigen hand. En die regie hield hij…. tot het einde daar was.

Hoeveel gesprekken we gevoerd hebben weet ik niet, maar het waren er heel veel en niet zelden heel interessant. We zaten vaak op dezelfde frequentie. Het ging over de economie, de politiek, over muziek, zijn vroegere leven, over Leiderdorp, zijn geloof en zijn worsteling over het zelfgekozen einde nu hij wist dat hij ziek was. Ik luisterde dan, ja wat moest ik ervan vinden? Uiteraard heb ik een mening, maar ik ben ook professioneel. Ik probeerde hem dan meer dan eens neutraal uit te leggen hoe een en ander geregeld is in ons land en dan belde hij de arts weer op en twijfelde hij weer. Hij baalde ervan dat hij het naderende einde niet in de hand had. Hij werd daar heel zenuwachtig van.

Tot die laatste week. Hij leek zo strijdbaar ineens op maandag de 10e. Hij zei ’s morgens met die pretogen ineens “Dave, kom je straks met je autootje?” Dat beloofde ik hem, “we gaan een rondje rijden, het wordt mooi weer, dus we gaan met het dakkie open, dan krijgt u toch ook wat frisse lucht”. Dat deden we. Hij stapte in met z’n muts op en had zichtbaar plezier in ons tochtje om ons Leiderdorp. Zijn highlights gingen we langs en hij genoot.

Dinsdags ging het ineens minder met hem. Mijn collega bestelde zelfs een ziekenhuisbed en wat andere zaken en hij kroop in dat nieuwe bed nadat we hem nog even staande naast het bed hadden gewassen. Het lag heerlijk, hij kon zelfs naar de tv kijken, de olympische spelen.

Deze week werd de zorg overgenomen door de collega’s van de 24-uurs dienst, dan was hij niet alleen, daar was hij zo bang voor. Ook al vertelde ik honderd keer dat dat niet zou gebeuren.

Op vrijdag werd ik gebeld, hij had naar me gevraagd. Ik kwam direct en we hadden nog even oogcontact, ik fluisterde dat ik er was, z’n dochter en familie was ook onderweg. Het was goed. Het had iets moois. Heel intiem. Het ging ineens erg snel.

Toen, die middag was het zover, om 13:00 uur klokslag blies hij, zonder hulp van buitenaf, in bijzijn van zijn familie in vrede zijn laatste adem uit.

De regie tot het laatst.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s